Foto's
De Kift en Jaap Boots + Natte Honden
Geschreven door: Ton Hendriks
“UIT PURE KOPPIGHEID”
Het vriendelijke crew lid, verantwoordelijk voor het licht, weet om 23.50 uur te melden dat in haar herinnering de Kift nog nooit zoveel nummers in de toegift heeft gespeeld als deze avond. De vele aanwezigen in P3 kunnen terugkijken op iets bijzonders.
Terug naar rond de klok van negen.
HALLO. Een toepasselijker titel voor een liedje om een concert te openen is nauwelijks te bedenken. Zanger met gitaar op een barkruk.
De zanger/gitarist is Jaap Boots, tevens radiopresentator en liedjesschrijver, van wie dit jaar de cd AKUIL uitkwam. Een album waarop het thema echtscheiding centraal staat. Titels als HET RUIKT HIER NAAR ELLENDE en KUTWIJF laten wat dat betreft weinig aan de verbeelding over.
Genoemde nummers passeren vanavond de revue in P3. Ondersteund door zijn Natte Honden, verzorgt Jaap een onderhoudend voorprogramma. Americana en (blues)rock in de geest van een band als Wilco zorgen voor de muzikale omlijsting van teksten die scherp, direct en bijzonder geestig zijn. In de meer ingetogen liedjes RATSMODEE en KILLLE WIND komt de vergelijking met Spinvis en Bram Vermeulen nadrukkelijk naar voren.
Prijsnummer RATSMODEE verdient hierbij bijzondere aandacht, al zou het alleen maar zijn om een zin die je hoofd niet meer uitgaat. ‘Zullen we samen naar de ratsmodee? Ik ga toch, dus ga je mee?’
Ondanks alle droefheid en misère draait het bij Jaap Boots en de Natte Honden om plezier.
En dat gevoel weten ze over te brengen op het enthousiaste publiek.
De Kift wordt met gejuich ontvangen als men het P3 podium betreedt.
Het Zaanse collectief bestaat bijna 20 jaar, en heeft de wortels sterk verankerd in de punk en kraakbeweging van de jaren ’80. Inmiddels is de Kift uitgegroeid tot een begrip, niet alleen in eigen land maar ook in Duitsland en vooral Frankrijk..
Nadruk bij dit alles op het woord collectief. De Kift is namelijk niet zomaar een bandje.
Bij de Kift is niets zoals het hoort en worden alle bekende patronen overboord gegooid. Muziek klinkt zoals het zelden geklonken heeft.
Als live band is de Kift een ongekende ervaring.
Muzikanten die bij voortduring van instrument wisselen. Een onvervalste punk houding, zeemansliederen, fanfare, filmuziek, hoempa, praatzang, theater, en een New Orleans dodenmars. Alles samengevoegd tot een dwingend, zelfs swingend maar volledig tegendraads geheel. Ondefinieerbare Kift muziek, en zo moet altijd zijn.
Middelpunt is Ferry Heijne. Oprichter, componist, gitarist, zanger, trompettist, mafkees, trombonist en spreekstalmeester. Deze avond geflankeerd door 7 muzikanten waar onder vader Jan op trompet.
Tekstueel grijpt de Kift veelvuldig terug naar de literatuur. Onnavolgbaar, soms geen touw aan vast te knopen. Maar ook hier valt alles op zijn plaats.
En dan de liedjes. Uiteraard veel werk van het laatste album 7.
Hoogtepunten? Bijna twee uur lang.
TALISMAN met zijn ritme en voortstuwende blazers, UITPUILENDE OGEN in al zijn theatrale uitbundigheid, het nieuwe liedje LOCOMOTIEF op tekst van Lucebert met de tuba als trein, de opzienbarende communicatie tussen baas en hond in ROLFIE en GOUD als rustpunt bijna aan het eind van het optreden.
‘Waarom leef je dan? Uit pure koppigheid!’ Dit gaf de Kift ons mee als wijze les.
Laat die pure koppigheid nog heel lang het uitgangspunt voor de Kift vormen.
