Foto's
Vengeance & Roadkill
Recensie geschreven door Ton hendriks
Roadkill is verantwoordelijk voor de opening van een avond ouderwetse hardrock van eigen bodem in P3.
Tijdens hun optreden weet de band zich gesteund door ongetwijfeld de “grootste kleine fan” van Nederland. Nauwelijks drie turven hoog staat ie voor het podium.
De spijkerjas beslagen met het nodige ijzerwerk en fanatiek head-bangend zingt ie ieder nummer, woord voor woord en met volle overgave, mee.
Prachtig.
Zijn enthousiasme is echter maar gedeeltelijk terecht.
Roadkill kruipt dicht aan tegen de muziek van Iron Maiden, Saxon en Judas Priest. Bands die in de jaren tachtig van de vorige eeuw furore maakten.
Technisch is alles bij Roadkill piekfijn in orde. De presentatie op de bühne is overtuigend en vooral zanger Marc Mac Blade (ex-Wasteland en sinds 2006 bij de band) weet indruk te maken met een goede en heldere strot.
Maar wat de band over een heel optreden parten speelt is een gebrek aan echt goede nummers. Liedjes die zich onderscheiden, liedjes die blijven hangen. Het is allemaal al een keer eerder gedaan en, helaas voor Roadkill, vaak beter.
In een nummer als MERLIN laat de band horen wel degelijk over mogelijkheden te beschikken. Hier wordt het avontuur gezocht door middel van een, bijna middeleeuws, gitaarmotief. Als Roadkill zich verder wil ontwikkelen dan zullen ze moeten overwegen om vaker van de gebaande paden af te wijken en durf te tonen.
En nu we het toch over MERLIN hebben, die ouwe legendarische toverkol zal zich wel eens achter de oren krabben over hoeveel bands in de hardrock-, symfo- en gothic hoek zijn naam inmiddels hebben gebruikt.
Na een paar nummers verontschuldigt zanger Leon Goewie van Vengeance zich bij het Purmerendse publiek voor het feit dat het de avond daarvoor nogal laat is geworden en bijzonder gezellig is geweest. Kater of geen kater, slaaptekort of niet, het doet niets af aan de energie die werkelijk anderhalf uur lang van het podium afspettert.
Vengeance is begonnen aan de tournee ter ere van het 25 jarig bestaan. Een wat twijfelachtige verjaardag gezien het feit dat de band in al die jaren vele wijzigingen in de bezetting heeft doorstaan maar ook een aantal maal daadwerkelijk de pijp aan Maarten heeft gegeven.
Maar wat kan ons het schelen, je moet gewoon je handen dichtknijpen dat ze er nog steeds zijn.
Leon Goewie, Barend Courbois (bas) Peter Bourbon (gitaar) en Hans in ’t Zand (drums) hebben sinds kort oudgediende Jan Somers (gitaar) weer in de gelederen mogen verwelkomen en dat komt het groepsgeluid ten goede. De band staat als een huis, speelt slepende hard- en bluesrock in de traditie van Deep Purple, Thin Lizzy en het vroege Van Halen en heeft in de persoon van Leon Goewie een zanger vergelijkbaar met wereldkrachten als Ronnie James Dio en Glenn Hughes. En daarvan is geen woord overdreven.
Dit los van het feit dat Leon vele malen gekker is. Zijn act aan het eind van het optreden waarin hij een bierglas omgekeerd op zijn hoofd zet zonder dat er druppel uitloopt valt niet anders te omschrijven als onnavolgbaar en volledig gestoord!
Maar dit soort losbandigheid doet niets af aan een uitstekend optreden waarin oud en nieuw werk wordt afgewisseld.
ARABIA en ROCK & ROLL SHOWER zijn de bekende golden oldies die het publiek aanzet tot meebrullen, TAKE IT OR LEAVE IT knalt tien dagen voor de jaarwisseling het eerste vuurwerk Purmerend in en bij IF LOVING YOU IS WRONG moet je als toeschouwer je stinkende best doen om geen tranen in je ogen te krijgen.
Sterk spul hé dat Fischermans friends?
Geweldige band hé dat Vengeance? Op naar de volgende 25 jaar!
