Foto's
ELEVEN20one
Fotografie door: Jacques Wetzels
Eleven20one zet zaal tijdens ‘eigen concert’ volledig op stelten
Oké, muzikanten die alleen eigen werk uitvoeren zijn het meest authentiek, verrijken het muzikale universum en verdienen het meeste respect. Zal allemaal best, maar als we deze kritische recensententaal eens gauw opzij schuiven en er een goede coverband bij pakken. Jazeker, die bestaan, en hoewel niet altijd even bekend, wil dat nog niet zeggen dat ze niet fantastisch kunnen spelen. Ook zij hebben bestaansrecht.
Nog niet zo lang geleden zei een vriendin verbaasd tijdens een Tribute to the Police: ‘Waarom is deze zanger niet beroemd geworden in plaats van al die Idols-kneuzen’. Ze had er nog maar weinig van begrepen, want juist onbekende amateurbands zijn geïnspireerd, energiek en er op uit het publiek een fijne avond te bezorgen. Neem nou de Landsmeerse band Eleven20one (de postcode van Landsmeer), dat vooral feesten, bruiloften en nu en dan festivals onveilig maakt. Na bijna twaalf jaar wilden ze eens het podium op voor eigen publiek. Vrijdagavond in P3 was het dan eindelijk zover en stonden ze voor eigen fans, en niet zo’n beetje ook; de zaal zat hartstikke vol. Ook dat kunnen regionale bands voor elkaar krijgen.
De Landsmeerders speelden liefst twee sets van anderhalf uur. Lang? Zeker, maar de tijd vlóóg om! Daar hielpen ook zeker al die bekende nummers van Bløf, Doe Maar, Van Dik Hout bij, net zoals die van Led Zeppelin, Toto, Queen en Bon Jovi. Het meeste indruk maakte Eleven20one met nummers van De Dijk. Zonder grappen: ‘Ik kan het niet’ speelde de band zeker zo goed als De Dijk zelf. Opvallend waren trouwens de vier eigen nummers van Eleven20one, die totaal niet onderdeden voor het coverwerk. Toegegeven: dat is niet elke coverband gegeven. Maar Eleven20one nam zeer lang de tijd om deze vier nummers te perfectioneren. Zo ontstond hun album Weggaan zonder woorden, met weliswaar slechts vier nummers, die wel op zo’n manier op de plaat zijn beland dat voorman Dirk Goede zegt: ‘Dit is het beste wat we kunnen. Hiermee kan ik later mijn kleinkinderen zeggen: hoor eens wat opa heeft gepresteerd.’ Ook van het optreden zijn opnames gemaakt. Tip voor Goede: laat ook deze aan de kleinkids zien, want de manier waarop het publiek uit z’n dak ging – zéker tijdens afsluiter Dansen op een vulkaan – is iets waarvan hij later best mag zeggen: ‘Kijk toch eens hoe die mensen uit hun dak gaan op je opa’s muziek. Dat zag je in die tijd niet vaak hoor!’
Door: Xander de Rond
Deze recensie staat op www.plugout.nl
